۱- نمی دونم به خاطر هیجان زیاد بازی بود یا حاشیه های زیادش یا لنزی که امروز قرض کرده بودم ولی به هر حال امروز عکاسی خیلی چسبید.

باید انصاف داشت. دست دوستان در تربیت بدنی قزوین درد نکنه. امسال با کارت هایی که برای پوشش خبری به خبرنگاران دادند خیلی در پوشش برنامه های ورزشی استان اذیت نشدیم. (لااقل در ورود و خروج)

نگین فقط غر می زنم.
ولی نمی دونم چرا انقدر اطراف زمین همیشه شلوغه. یا هنوز خبرنگاران جایگاه ندارند و یا تعداد کارت ها زیاد بوده!

۲- از تمام کسانی که در روز تولدم بهم لطف داشتن ممنونم. ولی راستش هیچ کدوم به پای مسیجی که هادی ایراندوست برام فرستاد نبود. هادی یکی از بهترین و صادق ترین همکاران در ایسنا بود. گفتم "بود" چون شاید دیگه هیچ وقت باهاش همکار نشم ولی همیشه دوست خوبم خواهد بود. امیدوارم در طول دوران خوش آش خوری ستوان دوم رو حسابی اذیت کنند تا دیگه از این تصمیم ها نگیره.

۳- تمامی دوستانم که باهاشون کار تو ایسنا رو شروع کردم حالا دیگه رفتن. حس غریبیه که این چند وقت دارم ولی یک کم تنها شدم.

انگار واقعا آخرین بازمانده ام!

گاهی اوقات دلم خیلی تنگ می شه. برای من که هنوز تو ایسنا هستم و تمام فراز و فرود هاش رو تو این چند سال دیدم خیلی سخته که ببینم دوست داشتنی جای روزهای جوانیم (به به عجب جمله ای) ، انقدر کوچیک و خلوت شده. شاید فکر کنید خیلی احساسی شدم ولی بعضی اوقات واقعا کسایی رو که کنارمون نیستن حس می کنم. این بهم انرژی می ده.

حمید هم رفت و انگار رفتنش باعث شده که شروع کنه به بازگویی خاطرات.

۴- اینم تیم جدید ایسنای قزوین. هر چند خیلی کوچیک هستیم ولی خوب باز هم داریم گرم و صمیمی ادامه می دیم و این خیلی خوبه. فکر نکنین بقیه جایی رفتن. نه کلا همینیم.

از چپ: بهنام محمودی (سر دبیر)، پروین شهسواری (خبرنگار)، سینا شیری (عکاس) و خودم

البته چند تایی هم خبرنگار افتخاری داریم که اگر دنیا به کامشون باشه شاید هفته ای سرکی بزنند و به قول بهنام از کافی نت استفاده ای کنند.
تنها سرویس تعریف شده هم سرویس عکسه (خودمونیما، نصفه خبرگزاری رو گرفتیم)
انقدر هم گله نداشته باشید. معلومه کل اخبار  قزوین رو که نمی تونیم پوشش بدیم. اون هم در حالی که منطقه خبری هم نیستیم و همه چیز به تهران بستگی داره.
باز با همه این حال تلاشمون ستودنیه. نمونه اش همین امروز. (نه وجدان داشته باشید دیگه.)

ایسنا هنوز هم روح بزرگی داره. نه به خاطره نیروهای الانش  و نه به خاطر هیچ چیز دیگه. آنچه مانده حاصل تلاش کسایی که با عشق براش زحمت کشیدن. کسایی که خودشون روح بزرگی داشتن و عاشقانه براش دل سوزوندن.

۴- به نظرتون با این چیز ها که نوشتم حقوقمون به موقع پرداخت می شه؟!