نمایشگاه عکس "اتاق های ابدی" مهدی وثوق نیا با متنی از امیرحسین ثنایی در باب عکاسی و مرگ افتتاح شد:

حالا سال‌هاست که گویی مرگ از درون زندگی روزمره ما خارج شده است. قبرستان‌ها از شهرها دورتر شده‌اند. در واقع ما با بازنمایی تصاویر مردگان و تصویر مرگ است که روبرو اییم و مواجهه‌ی با تصویر بازنمایی شده‌ی مرگ، مهم‌ترین نقش را در تقویت حس نامیرایی ما بازی می‌کند. در حقیقت پنهان شدن مرگ در زندگی‌ روزمره و انعکاس آن در عکس و تصویر، بودن مرگ را غیرباورتر می‌سازد؛ و همین خصلت پیوند یک لحظه با عنصر مرگ است که باعث می‌شود ابتدایی‌ترین و ساده‌ترین عکس‌ها قابل تفسیر و تاویل باشند و عکس را با مرگ همراه می‌کند.
"کریستین متز"  معتقد است عکاسی از راه‌‌های بی‌شماری با مرگ پیوند می‌یابد: " نخستین این راه‌ها با دقت به کاربرد معمول عکس شناخته می‌شود؛ حفظ یادمان‌ها ... راه دیگرش این است: هر چند ما خود زنده‌ایم، اما آن لحظه که در عکس ثبت شده مرده است و آدمی که آن لحظه وجود داشت، اکنون دیگر نیست. منش عکس سکون و سکوت است. عکس یاد مرگ است". رولان بارت نیز در کتاب اتاق روشن عکاسان را " کارگزاران مرگ" می‌خواند و عکاسى را برابر با " نوعى پرش ناگهانى در مرگ حقیقى" در جوامع مدرن مى‌داند. تنها بارت و متز نیستند که به نسبت عکاسى و مرگ اشاره مى‌کنند، سوزان سونتاگ هم مى‌گوید:" همه‌ی عکس‌ها ثبت خاطره‌ی یک لحظه‌اند. گرفتن یک عکس به نوعى یعنى مشارکت در مرگ".
و حالا انگار عکس به آینه‌اى می‌ماند که خود را در آن مى‌بینیم؛ نه در آن لحظه‌ی خاص، بلکه سالخورده تر و یا جوان تر، آن سان که گذر عمر میان لحظه‌ی گرفتن عکس و اکنون برجسته می‌شود. باز و بسته شدن شاتر دوربین، سوژه را به دنیاى دیگرى مى‌برد؛ به دنیایى بى‌زمان؛ حالا واقعیت تازه‌ای شکل می‌گیرد و عکس ما را از بودن عبور مى‌دهد.

جلسه نقد و اختتامیه نمایشگاه روز پنجشنبه ۳ بهمن ماه ساعت ۶ بعد از ظهر در نگارخانه مهر قزوین برگزار می شود.

مگه شهر قزوین چند تا عکاس مولف و هنرمند و فعال عین مهدی وثوق نیا داره که برای چشم شما ارزش قائل اند؟ شک نکنید. حتما این نمایشگاه رو ببینید.